Ένα σχολείο…ποίημα!

Η Γιορτή Ποίησης στο σχολείο μας στην αρχή της Άνοιξης…είναι ένα «άνοιγμα» στα ενδεχόμενα του Λόγου, στις μορφές του, στα κειμενικά είδη που πλαισιώνουν τις τέχνες και την επικοινωνία. H ρυθμική φύση του ποιητικού λόγου μέσα από τα έμμετρα παραμύθια αλλά και τα rug rhymesαποτελούν στοιχεία της μεθοδολογίας του σχολείου.

Η επαφή των παιδιών από την προσχολική ηλικία με αυτό το κειμενικό είδος λειτουργεί ως «σκαλωσιά» για την καλλιέργεια της φωνολογικής επίγνωσης, γλωσσικών μοτίβων και εμπλουτισμό γλωσσικής δομής μέσω χρήσης μεταφορών, παρομοιώσεων, συμβολικών στοιχείων. Η ανάκληση στίχων και η ανάδειξη του ρυθμού μέσα στο Λόγο, συμβάλλουν στην ενδυνάμωση μνημονικών στρατηγικών ενώ τα παιδιά από βρέφη μυούνται μέσω των νανουρισμάτων στον κόσμο του έμμετρου λόγου. Έρευνες αναφοράς, για την συμβολή του ποιητικού λόγου στην μαθησιακή και συναισθηματική ωρίμανση επικαιροποιούνται και από τα ευρήματα των νευροεπιστημών. Σε αντίθεση με τον πεζό λόγο, η ποίηση ενεργοποιεί ταυτόχρονα κέντρα της γλώσσας, της μνήμης, των συναισθημάτων και της ακουστικής επεξεργασίας, ενισχύοντας τη νευρωνική συνδεσιμότητα. Σε μια έρευνα αναφοράς των Zeman et all (2013) μέσω MRI συνέδεσε την ποίηση με περιοχές του δεξιού ημισφαιρίου που επεξεργάζονται τη μουσική και τη μνήμη, υπογραμμίζοντας τον ρόλο της στην αισθητική απόλαυση και τη γνωστική ανάπτυξη. Πληθώρα ερευνών αναδεικνύουν την άμεση συσχέτιση της μύησης παιδιών προσχολικής ηλικίας στον ποιητικό λόγο με την ενίσχυση της φωνολογικής ενημερότητας και της αναδυόμενης αναγνωστικής δεξιότητας σε ένα επόμενο αναπτυξιακό στάδιο (Yopp & Yopp (2009), Bryant et all (1989)).

Εκτός από όλα αυτά, η ποίηση στο σχολείο μας είναι απόλαυση, ένα παιχνίδισμα λόγου και σκέψης! Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης…σταθήκαμε με τον τρόπο μας στη θέα που μας προσφέρει… με ένα κάλεσμα σε όλη την κοινότητα του σχολείου. «Η ποίηση χάθηκε. Την αναζητούμε. Θα μας βοηθήσετε να τη βρούμε; Λένε πως κρύβεται παντού γύρω μας…Σε μια μικρή λεπτομέρεια, σε ένα φως που πέφτει αλλιώς, σε μια στιγμή που περνά και δεν την προσέχουμε. Κάνε μια μικρή παύση από τους γρήγορους ρυθμούς της ημέρας. Στρέψε το βλέμμα σου εκεί όπου συνήθως δεν προλαβαίνεις να κοιτάξεις. Άκου για λίγο την καρδιά σου. Και τότε…Ίσως, τη δεις. Τι βλέπεις; Φωτογράφισε το…». Έτσι δημιουργήθηκε μια ποιητική έκθεση…Η ποίηση γύρω μας! Γονείς και παιδιά…έστειλαν φωτογραφίες…κρυψώνες στίχων, ποιημάτων, ποιητών. Αυτό και εάν είναι ποιητικός καμβάς. Οι φωτογραφίες, οι στίχοι, η ποιητική αποτύπωση της θέας του καθένα και της καθεμιάς, «σκαρφάλωσαν» στους τοίχους του σχολείου…για να «συνομιλούν» οι στίχοι και τα βλέμματα.

Σε κάθε ομάδα παιδιών, οι παιδαγωγοί επεξεργάστηκαν ποιητικό λόγο, διάβασαν ποιήματα, παρατήρησαν τη φωτογραφική έκθεση, έπαιξαν με ρίμες και στίχους, αναζήτησαν στη φύση στιγμιότυπα, λέξεις και συναισθήματα. Με βάση φωτογραφίες από γωνιές του σχολείου…άρχισε ένα κυνήγι ανακάλυψης κρυψώνων, εκεί που λουφάζουν στίχοι…εκεί που «κεντάει» ο ποιητής τις λέξεις. Παιχνίδια ρυθμού και ομοιοκαταληξίας, εικαστικοί καμβάδες με φυσικά υλικά που «ντύθηκαν» με στίχους. Έτσι η κάθε ομάδα δημιούργησε το δικό της ποίημα…

Ο μουσικός μας κ. Γιάννης Ψαριώτης, με βάση τους στίχους και τα ποιήματα των ομάδων…δημιούργησε και συνέθεσε το Ποίημα της Κοινότητάς μας!

Τα παιδιά του Δημοτικού σε δράση…πού αλλού; Στη Βιβλιοθήκη! Πουγκιά με λέξεις…που κινητοποίησαν την αποκλίνουσα σκέψη των παιδιών για να σκαρφιστούν στιχάκια και ποιήματα! Και αντάμωμα παιδιών στον Πολυχώρο για να τιμήσουν όσους μελοποίησαν σπουδαίους ποιητές, όπως ο Μάνος Χατζιδάκις.

Τελικά η Ποίηση Ευρέθη…μέσα μας, γύρω μας, παντού!

Εξαρτάται από το βλέμμα που αντικρύζει, «σκάβει», στέκεται, ανακαλύπτει…Για ακούστε πού ήταν κρυμμένη!

Από την Έφη Παπαλεξοπούλου

‍