ΑΠΟΦΟΙΤΟΙ

Υπάρχουν στιγμές στη ζωή ενός σχολείου που δεν μετριούνται με προγράμματα, δράσεις ή ημερομηνίες. Μετριούνται με βλέμματα, με παύσεις, με λόγια που λέγονται απλά και μένουν να αιωρούνται στον χώρο, σαν να φωτίζουν αθόρυβα όσα προηγήθηκαν.

Μια τέτοια στιγμή ήταν η τελευταία συνάντηση των αποφοίτων μας, που πραγματοποιήθηκε την Τρίτη 12 Μαΐου 2026, στον Πολυχώρο του σχολείου. Απόφοιτοι διαφορετικών χρόνων επέστρεψαν σε έναν χώρο που κάποτε υπήρξε καθημερινότητά τους. Κάθισαν ξανά μαζί, αντάλλαξαν μνήμες, ξαναείδαν πρόσωπα που είχαν χαθεί μέσα στον χρόνο και συζήτησαν όχι μόνο για όσα έζησαν ως μαθητές/τριες, αλλά και για όσα μπορούν πλέον να προσφέρουν ως έφηβοι και ενήλικες.

Ο Μιχάλης μίλησε για τη χαρά που ένιωσε όταν ξαναβρέθηκε σε έναν χώρο μετά από εννέα χρόνια, που του ξύπνησε αναμνήσεις από όσα έζησε εδώ.
Ο Νικόλας, που σήμερα έχει επιστρέψει στο σχολείο μας αναλαμβάνοντας το εργαστήριο ρητορικής, μίλησε με συγκίνηση για την ευτυχία που αισθάνεται που βρίσκεται ξανά σε αυτόν τον χώρο, με αυτούς τους ανθρώπους. Θύμισε πως πάντοτε ένιωθε ότι το σχολείο δεν ήταν απλώς ένας χώρος όπου τα παιδιά πήγαιναν για να περάσει η ώρα. Ήταν ένας χώρος που τα ανέπτυσσε ουσιαστικά και πολύπλευρα ως ανθρώπους. Και, όπως είπε, αυτό συνεχίζει να το κάνει.

Στο επίκεντρο βρέθηκαν ο ορισμός σταθερού καναλιού επικοινωνίας, η δημιουργία ομάδων εργασίας και η συγκρότηση μιας συντονιστικής ομάδας που θα βοηθήσει ώστε η κοινότητα των αποφοίτων να γίνει ένας ζωντανός δεσμός με διάρκεια. Ο Μιχάλης και ο Νικόλας θα συμμετέχουν ενεργά στη συντονιστική ομάδα των αποφοίτων του σχολείου μας.

Η συνάντηση μας υπενθύμισε κάτι πολύτιμο: πως το σχολείο δεν είναι μόνο οι τοίχοι, οι αίθουσες, τα θρανία και οι αυλές του. Είναι οι άνθρωποι που πέρασαν από αυτό και κουβαλούν μέσα τους ένα κομμάτι του. Φεύγοντας, να θυμούνται όχι μόνο τι έμαθαν, αλλά και ποιοι έγιναν όσο βρίσκονταν εδώ.

Αισθάνομαι βαθιά συγκίνηση για τα όσα ειπώθηκαν εκείνη την ημέρα και ευχαριστώ το σχολείο που μας έδωσε την ευκαιρία να γράψουμε ένα ακόμα σημείο της ιστορίας του.

Από τον Ανδρέα Μηνά

‍